مُؤمِناً لِأنَّهُ يُؤمِنُ عَلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ فَيُجيزُ اللّهُ أمانَهُ . « 1 » خالق دو جهان را مؤمن مىنامند چون مطيع را از عذابش امان مىدهد . و عبد را مؤمن مىنامند چون بر خدا امان مىبندد و خداوندش به خاطر ايمان و عمل صالح او جواز امان از عذاب قيامت مىدهد . 38 - المُهَيْمِن وجود مقدّسش با علم و استيلا و حفظش قائم بر اعمال و ارزاق و آجال عباد است . وجودى كه بر كُنه تمام امور مُشرِف است و تمام ظاهر و باطن در استيلاى اوست و همه بر قدرت حفظ آن جناب تكيه دارند ، او را مهيمن مىخوانند . عبدى كه بر اسرار و پنهانىهاى دلش توجه دارد و بر احوال و اوصافش مستولى است و به طور دائم قيام به امور انسانيّت و مقتضاى وضع دنيا و آخرتش دارد ، بالنسبه به موجوديّت خويش مهيمن است و از اين وصف و اسمى كه در رابطه با مولايش مىباشد بهره‌ور است . 39 - العزيز او غالب غير مغلوب است ، نسبت به چيزى عجز ندارد ، قاهر بر كلّ شىء است . وجودى است كه مانند ندارد ، تمام موجودات با همهء وجودشان محتاج اويند و وصول به كُنه ذاتش مشكل و يا محال است .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 4 / 196 ، باب 3 ؛ التوحيد : 205 ، باب 29 ؛ عدة الداعى : 325 .